วันนี้ทนายมีคำตอบมาให้ค่ะ

เมื่อเจ้ามรดกถึงแก่ความตาย ทรัพย์มรดกหรือทรัพย์สินต่างๆที่ผู้ตายเป็นเจ้าของ อย่างเช่น บ้าน รถ ที่ดิน ปืน เงินในบัญชี ฯลฯ ก็จะตกทอดแก่ทายาท

แต่การที่ทายาทจะไปดำเนินการกับทรัพย์สิน ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งแยกโฉนด การโอน การขาย หรือแม้แต่การไถ่ถอนจำนองนั้น

ก่อนอื่นเราจะต้องไปยื่นคำร้องต่อศาล เพื่อขอให้ศาลมี”คำสั่งแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดก”เสียก่อน หรือที่หลายๆคนเรียกกันว่า”ฟ้องผี”

จากนั้นตัวผู้จัดการมรดกจึงจะนำคำสั่งศาลไปแสดงต่อเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง เพื่อดำเนินการแบ่งปันทรัพย์สินแก่ทายาทคนอื่นๆต่อไป

ถึงแม้เจ้ามรดกจะมีทรัพย์สินหลายอย่าง เราก็สามารถใช้คำสั่งศาลฉบับเดียวกันไปโอนได้เลยนะคะ

เอกสารที่ใช้ประกอบในการยื่นคำร้องขอแต่งตั้งผู้จัดการมรดก ซึ่งแต่ละเคสอาจจะใช้เอกสารที่แตกต่างกันเล็กน้อยนะคะ

1.ทะเบียนบ้านของผู้ร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก
2.เอกสารยืนยันความเกี่ยวข้องของผู้ร้องและผู้ตาย เช่น ทะเบียนสมรส ทะเบียนบ้าน
3.บัญชีเครือญาติของผู้ตาย
4.มรณบัตร
5.เอกสารเกี่ยวกับทรัพย์มรดก เช่น โฉนด สมุดบัญชี คู่มือรถ ทะเบียนปืน
6.หนังสือให้ความยินยอมจากทายาท (ถ้ามี)

หลังจากวันที่ยื่นคำร้องต่อศาลแล้ว เราก็จะได้วันนัดไปขึ้นศาล โดยปกติจะได้วันนัดหนึ่งถึงสองเดือนนับจากวันยื่นคำร้อง และหลังจากที่ขึ้นศาลแล้ว เราจะได้รับคำสั่งแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดกภายในหนึ่งสัปดาห์ค่ะ

บริการจัดทำ #คำร้องขอให้ศาลตั้งผู้จัดการมรดก #ฟ้องผี #เพิกถอนผู้จัดการมรดก #คดีอื่นๆทุกประเภท #เล่าความข้างเดียว
www.naralaw.co

วันนี้ผู้เขียนได้รับคำถามจากลูกความของผู้เขียนว่า  พนักงานในบริษัทเอกชนไปเป็นลูกหนี้  ในมูลหนี้บัตรเครดิตของบริษัทแห่งหนึ่ง ต่อมาถูกบริษัทเจ้าของบัตรเครดิตฟ้องและดำเนินคดีแพ่งกับพนักงานผู้นั้น จนศาลได้มีคำพิพากษาให้พนักงานผู้นั้นชดใช้หนี้ค่าบัตรเครดิตดังกล่าว ซึ่งพนักงานผู้นั้นเป็นพนักงานชั้นผู้น้อยได้รับเงินเดือนไม่เกินสองหมื่นบาทเช่นนี้ เจ้าพนักงานบังคับคดีซึ่งเป็นเจ้าพนักงานของศาลจะอายัดเงินเดือนของพนักงานดังกล่าวได้หรือไม่ นอกจากนี้จะสามารถนำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ที่บ้านของตนได้หรือไม่

ผู้เขียนได้ตรวจสอบจากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ที่ได้แก้ไขใหม่ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 30) ซึ่งได้ปรับปรุงแก้ไขในส่วนของการบังคับคดีทั้งหมดแล้ว โดยกฎหมายฉบับนี้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาและมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2560 ปีที่ผ่านมา โดยกฎหมายที่แก้ไขใหม่นี้ ในหมวดที่ 2 การบังคับคดีกรณีที่เป็นหนี้เงิน กฎหมายบัญญัติไว้ชัดเจนว่า ในกรณีที่คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลกำหนดให้ชำระเงิน เจ้าพนักงาน    บังคับคดีมีอำนาจอายัดสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ (พนักงาน) ที่จะเรียกให้บุคคลภายนอก (บริษัท) ชำระเงิน ได้ตามมาตรา 296 (2) ซึ่งหากพิจารณามาตรานี้เพียงมาตราเดียวก็น่าจะแปลว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีสามารถที่จะอายัดเงินเดือนของพนักงานผู้นั้นได้ แต่หากอ่านกฎหมายต่อไปในกฎหมายฉบับเดียวกันนั้น พบว่ามีข้อยกเว้นอยู่ในมาตรา 302 ซึ่งบัญญัติต่อมา ในส่วนที่ 2 ทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ว่า ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายอื่น เงินหรือสิทธิเรียกร้องเป็นเงินของลูกหนี้ตาม    คำพิพากษาต่อไปนี้ ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี คือ(3) เงินเดือน ค่าจ้าง บำนาญ ของพนักงาน ลูกจ้าง หรือคนงาน  ที่นายจ้างได้จ่ายให้แก่บุคคลเหล่านั้น  เป็นจำนวนรวมกันไม่เกิน  เดือนละสองหมื่นบาท หรือตามจำนวนที่เจ้าพนักงานบังคับคดีเห็นสมควร ดังนั้นคำตอบในเรื่องนี้คงตอบได้ว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีคงไม่สามารถอายัดเงินเดือนของพนักงานดังกล่าวได้ ซึ่งผู้เขียนได้แนะนำให้พนักงานผู้นั้นทำการติดต่อกับบริษัทเจ้าของบัตรเครดิตเพื่อขอประนีประนอมปรับโครงสร้างหนี้และ  นำเงินเดือนบางส่วนมาผ่อนชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ต่อไป

ในเรื่องของข้อยกเว้นของทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ซึ่งนอกจากที่กล่าวมาเป็นตัวอย่างข้างต้นแล้ว ทรัพย์สินอย่างอื่นของพนักงาน เช่น เครื่องนุ่งห่มหลับนอน เครื่องใช้ในครัวเรือน หรือเครื่องใช้สอยส่วนตัว ประมาณรวมกันไม่เกินสองหมื่นบาท หรือ สัตว์ สิ่งของ เครื่องมือ เครื่องใช้ในการประกอบอาชีพเท่าที่จำเป็น ราคารวมกันไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือ สัตว์ สิ่งของ เครื่องใช้ และอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่แทนอวัยวะของลูกหนี้ ฯ ทรัพย์สินต่าง ๆ เหล่านี้ เจ้าหนี้ก็ไม่สามารถนำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดเพื่อนำมาขายทอดตลาดชดใช้หนี้ได้ เช่นกัน (มาตรา 301)

เมื่อวันศุกร์ที่ 28 เมษายน 2549 ที่ผ่านมา ถือได้ว่าเป็นนิมิตหมายอันดีสำหรับตลาดทุนบ้านเรา เพราะเป็นวันที่ตลาดอนุพันธ์ได้เปิดทำการซื้อขายอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางกระแสความผันผวนทางการเมืองที่ร้อนระอุไม่แพ้อากาศในยามนี้

ตลาดอนุพันธ์ (Thailand Futures EXchange : TFEX) มีสถานะเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทมหาชนจำกัด ใช้ชื่อว่า “บริษัท ตลาดอนุพันธ์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)” มีฐานะเป็นบริษัทย่อยของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย จัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นศูนย์กลางการซื้อขายตราสารที่มีมาตรฐาน รวมทั้งพัฒนาตลาดการซื้อขายอนุพันธ์ ให้มีสภาพคล่อง มีความหลากหลายของสินค้า เพื่อประโยชน์ต่อผู้ลงทุนในตลาดทุน และเป็นการดำเนินการเพื่อเป็นศูนย์ซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้า ตามพระราชบัญญัติซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546

ขึ้นชื่อว่าตลาด ที่ไหน ๆ ก็คงต้องมีสินค้าใช่ไหมครับ ตลาดอนุพันธ์ก็เช่นกัน โดยที่ตลาดแห่งนี้มีสินค้าให้ทำการซื้อขายกันหลัก ๆ อยู่ 3 ประเภทได้แก่ ฟิวเจอร์ (Future), ออปชั่น (Option) และออปชั่นบนสัญญาฟิวเจอร์ สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับการซื้อขายและลักษณะเฉพาะของแต่ละประเภท ผมคงต้องรบกวนท่านผู้อ่านศึกษาเพิ่มเติมได้ที่ WWW.TFEX.CO.TH เพราะถ้าผมยกมาอธิบาย ณ ที่นี้ บทความนี้คงมีความยาวมาก และกลายเป็นบทความทางเศรษฐศาสตร์ไปได้ แต่อย่างไรก็ตาม ผมไม่ใจร้ายขนาดไม่อธิบายอะไรเลยหรอกครับ เพราะในบทความนี้ ผมจะอธิบายลักษณะรวม ๆ ที่น่าสนใจ เพื่อเป็นพื้นฐานต่อท่านผู้อ่าน เผื่อว่าท่านได้อ่านบทความนี้จบ อาจจะมีความสนใจที่จะลงทุนในตลาดอนุพันธ์ก็ได้นะครับ

ลักษณะที่สำคัญของการซื้อขายล่วงหน้า คือ การที่ผู้ซื้อและผู้ขายตกลงกันว่าจะทำการซื้อขายสินค้ากันในวันข้างหน้า (จึงเป็นที่มาของคำว่า ฟิวเจอร์) ในราคาที่กำหนดกันเอาไว้แล้ว เช่น ผมมีเงินดอลลาร์สหรัฐอยู่ 1 ดอลลาร์ ซึ่งขณะนี้มีมูลค่าอยู่ราว ๆ 37 บาทกว่า ๆ และเพื่อนของผมสนใจที่จะซื้อขายเงิน 1 ดอลลาร์นี้กับผม โดยตกลงกันว่าจะซื้อขายกันในอีก 1 เดือนข้างหน้า ในราคาที่กำหนดกันไว้ที่ 1 ดอลลาร์ต่อ 42 บาท ดังนั้น เมื่อถึงกำหนดเวลาการซื้อขายตามสัญญา เพื่อนของผมก็ต้องซื้อเงินดอลลาร์ในราคา 1 ดอลลาร์ต่อ 42 บาท ตามที่ตกลงกันไว้ ไม่ว่าในขณะนั้นค่าเงินจะมากกว่าหรือน้อยกว่า 42 บาทก็ตาม ฉะนั้นถ้าค่าเงินบาทแข็งตัวขึ้น ผมก็จะขาดทุน แต่ถ้าในทางกลับกัน ค่าเงินบาทอ่อนตัวลง ผมก็จะกำไร และเพื่อนของผมก็จะขาดทุน

ในด้านแง่มุมทางกฎหมายแล้ว สัญญาซื้อขายล่วงหน้าดังกล่าวจะตกอยู่ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติซื้อขายล่วงหน้า พ.ศ. 2546 เพราะหากไม่มีกฎหมายนี้มาบังคับใช้ สัญญาซื้อขายล่วงหน้าจะตกอยู่ภายใต้บังคับของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ โดยถือเป็นสัญญาจะซื้อจะขายชนิดหนึ่ง ซึ่งมีรายละเอียดที่แตกต่างกันหลายประการกับลักษณะของการซื้อขายสินค้าล่วงหน้า และบางข้ออาจเป็นบทบัญญัติที่ขัดขวางต่อสภาพคล่องของการดำเนินการพัฒนาตลาดอนุพันธ์

สิ่งที่แตกต่างกับสัญญาจะซื้อจะขายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เช่น เรื่องการจ่ายเงินค่าสินค้า การซื้อขายสินค้าล่วงหน้าจะใช้วิธีวางเงินเอาไว้ขณะทำสัญญาที่สำนักหักบัญชี เมื่อถึงกำหนดเวลาตามสัญญา หากผู้ขายได้ส่งมอบสินค้าตามสัญญาแล้ว ผู้ขายก็จะทำการหักเงินค่าสินค้าผ่านทางบริการของสำนักหักบัญชีของตลาดอนุพันธ์ตามราคาที่ตกลงไว้ในข้อสัญญา และ หากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นระหว่างคู่สัญญา ก็จะใช้วิธีไกล่เกลี่ยข้อพิพาทโดยคณะกรรมการตลาดอนุพันธ์ หรือส่งเรื่องให้อนุญาโตตุลาการวินิจฉัยชี้ขาด ซึ่งต่างจากข้อพิพาทตามกฎหมายแพ่ง ที่ขึ้นอยู่กับข้อตกลงของคู่สัญญาว่า จะใช้การวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทโดยวิธีการใด

มีนักลงทุนบางท่านถึงขนาดเปรียบเทียบสัญญาซื้อขายสินค้าล่วงหน้าประหนึ่งดัง “สัญญาใจ” กันเลยทีเดียว เพราะเป็นข้อตกลงล่วงหน้า ซึ่งเราไม่อาจจะทราบได้เลยว่าในเวลาที่เรากำหนดส่งมอบสินค้าและชำระราคากันนั้น ราคาของสินค้าจะอยู่ที่ราคาเท่าไร เป็นเพียงแค่การคาดเดาและคาดหวังล่วงหน้าเท่านั้น ดังนั้น สิ่งที่นิยมนำมาซื้อขายกัน จึงเป็นสิ่งที่มีสภาพคล่องสูง และสามารถจะเปลี่ยนแปลงขึ้นลงได้อยู่เสมอ ไม่เช่นนั้นคงไม่จำเป็นที่จะนำมาซื้อขายล่วงหน้ากัน สินค้าเหล่านั้น อาทิเช่น อัตราดอกเบี้ยเงินกู้, สินค้าการเกษตร, อัตราแลกเปลี่ยนเงิน ฯลฯ อย่างไร ก็ตาม สำหรับท่านที่มีความสนใจอยากจะลงทุนในตลาดอนุพันธ์ อย่าเพิ่งใจร้อนนะครับ เพราะการลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรที่จะศึกษารายละเอียดให้ดีก่อนที่จะลงทุน จะได้ไม่กลายเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ แล้วเสียทั้งเงิน และเสียทั้งเวลานะครับ

เมื่อต้นเดือนตุลาคม 2560 ที่ผ่านมา ได้มีการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 646) พ.ศ. 2560 ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2560 ถึง 30 กันยายน 2561 โดยกฎหมายกำหนดให้ลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มกรณีขายสินค้า ให้บริการ และนำเข้า ตามมาตรา 80 แห่งประมวลรัษฎากร จากร้อยละ 10 เหลือร้อยละ 6.3 แต่เมื่อรวมกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่เรียกเก็บตามพระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540 มาตรา 67 แล้ว มีอำนาจเรียกเก็บเพิ่มอีก 1 ใน 9 ของภาษีมูลค่าเพิ่มตามประมวลรัษฎากร คิดเป็นภาษีมูลค่าเพิ่ม เพิ่มอีกร้อยละ 0.7 (6.3/9) จึงเป็นภาษีมูลค่าเพิ่มทั้งสิ้นร้อยละ 7 ของราคาสินค้าหรือค่าบริการ

จากการนำเสนอของสื่อมวลชนเกี่ยวกับการประกาศใช้กฎหมายดังกล่าว ที่ว่าลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มเหลือร้อยละ 6.3 เป็นที่กล่าวถึงในสังคมอย่างแพร่หลาย ว่าแท้จริงแล้วอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มมีอัตราเท่าใด ลดลงจากร้อยละ 7 จริงหรือไม่และจะเป็นไปในทิศทางใด บทความฉบับนี้ผู้เขียนประสงค์จะให้ผู้ประกอบการและผู้บริโภคทั้งหลายได้เข้าใจว่า แม้ตามประมวลรัษฎากรจะกำหนดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มไว้อัตราร้อยละ 10 ก็ตาม แต่การลดหรือยกเว้นภาษีนั้น สามารถทำได้โดยการออกเป็นพระราชกฤษฎีกา [1] ดังนั้น ที่ผ่านมารัฐบาลจึงได้ตราพระราชกฤษฎีกาเพื่อกำหนดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มออกมาเป็นระยะๆ ซึ่งในปี 2540 ก็เคยเพิ่มเป็นอัตราร้อยละ 10 แต่หลังจากนั้นก็ลดอัตราภาษีมาโดยตลอด

นอกจากนี้แล้ว ผู้เขียนยังต้องการให้ผู้ประกอบการทั่วไปได้เข้าใจและตระหนักเห็นถึงความสำคัญและภาระหน้าที่ของผู้ประกอบการที่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามกฎหมายอีกด้วย เนื่องจากปัจจุบัน มีการขายสินค้าหรือให้บริการเกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นกรณีขายสินค้าหรือให้บริการที่มีหน้าร้านหรือทางออนไลน์ และไม่ว่าจะเป็นผู้ประกอบการเดิมหรือผู้ประกอบการรายใหม่ แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าการขายสินค้าหรือให้บริการลักษณะใดบ้าง ที่ผู้ประกอบการเหล่านั้นมีหน้าที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม

สำหรับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มได้ให้ความหมายของผู้ประกอบการไว้ [2] หมายถึง ผู้ขายสินค้าหรือให้บริการในทางธุรกิจหรือเป็นอาชีพ ซึ่งไม่ได้จำกัดเพียงแต่เฉพาะผู้ประกอบการที่เป็นบริษัท หรือนิติบุคคลเท่านั้น บุคคลธรรมดาหากขายสินค้าหรือให้บริการในทางธุรกิจหรือเป็นปกติธุระ ก็เป็นผู้ประกอบการที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเช่นกัน

ผู้ประกอบการย่อมมีหน้าที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม เว้นแต่ กรณีได้รับยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม [3] หรือไม่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ดังนั้น เมื่อผู้ประกอบการขายสินค้าหรือให้บริการหรือนำเข้าสินค้า และ มีรายได้ จากการขายสินค้าหรือให้บริการรวมกัน ถึง 1.8 ล้านบาทต่อปี [4] หากไม่ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตั้งแต่เริ่มประกอบกิจการ ผู้ประกอบการจะต้องดำเนินการตามกฎหมายดังนี้

1. จดทะเบียนเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ มีรายได้เกิน 1.8 ล้านบาท [5]

2. ยื่นแบบแสดงรายการภาษี (ภ.พ. 30) พร้อมกับชำระภาษีเป็นรายเดือน โดยให้ยื่นและชำระภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดไป [6]

อย่างไรก็ตาม หากผู้ประกอบการดังกล่าวละเลยไม่ดำเนินการตามที่กฎหมายกำหนดข้างต้น เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้ผู้ประกอบการดังกล่าวต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มย้อนหลัง [7] ตลอดถึงประเมินให้ต้องเสียเบี้ยปรับและเงินเพิ่ม [8] ได้อีกด้วย

จึงเห็นได้ว่า การละเลยไม่ดำเนินการตามกฎหมายดังกล่าว แม้กิจการจะมีผลประกอบการที่ดี แต่หากถูกเจ้าพนักงานประเมินภาษีมูลค่าเพิ่ม ย่อมส่งผลเสียต่อรายได้และผลกำไรที่ได้รับมาก่อนๆ อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ดี หากท่านผู้ประกอบการทั้งหลายเริ่มต้นทำธุรกิจและคาดหมายได้ว่าท่านจะ มีรายได้ต่อปีสูงถึง 1.8 ล้านบาท ท่านสามารถจดทะเบียนเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มก่อนประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการ หรือก่อนมีรายได้ถึง 1.8 ล้านบาทต่อปีได้ [9] และเมื่อเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว ก็มีสิทธิและหน้าที่ตามกฎหมายสำหรับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มแม้มีรายได้ไม่ถึง 1.8 ล้านบาทต่อปีก็ตาม ซึ่งหากท่านจดทะเบียนเป็นผู้ประกอบการในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มก่อน ย่อมมีสิทธินำภาษีซื้อที่ซื้อทรัพย์สินต่างๆ เพื่อประกอบกิจการมาใช้เป็นภาษีซื้อในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย แต่หากท่านเลือกจดทะเบียนเมื่อมีรายได้ถึง 1.8 ล้านบาท ท่านจะไม่สามารถย้อนไปใช้ภาษีซื้อดังกล่าวที่จ่ายไปก่อนวันที่ท่านจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มมาคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มได้

ดังนั้น ผู้ประกอบการทั้งหลาย จึงควรตระหนักและเห็นถึงความสำคัญของภาระหน้าที่ดังกล่าวแล้วหันมาสนใจและให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้ เพื่อประโยชน์ของผู้ประกอบการเอง

ต้องยอมรับว่า”ตัวเลขคนตกงาน”และกระแสเลย์ออฟมนุษย์เงินเดือน ที่กำลังระบาดไปทั่วโลกในเวลานี้ หากเป็น1ในความโชคร้าย มีอะไรบ้างที่ต้องการจัดการ

ไม่เพียงตั้งรับพายุร้าย ด้วยความสงบ  หากแต่คุณยังต้องเค้นสติให้กลับมาโดยไว  ถ้าต้องกลายเป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายที่”ตกงาน” อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย  เพราะหลังจากตกงาน ยังมีหลากเรื่องราวและหลายธุรกรรมการเงินให้คุณต้องลงมือจัดการ  ฉะนั้น อย่ามัวนั่งจิตตก จมอยู่กับความเศร้า หรือฟูมฟายกับความโชคร้ายของตัวเอง ลองมาดูกันว่า 10 อย่างที่คุณต้องจัดการหลังจากตกงานมีอะไรบ้าง

1.จัดการเรื่องประกันสังคม 

 “เสกสรร โตวิวัฒน์” ผู้ช่วยผู้อำนวยการ ฝ่ายการตลาด บลจ.บัวหลวง แนะว่าเมื่อว่างงาน 2 สิ่งที่คุณต้องดำเนินการเกี่ยวกับประกันสังคม คือ เรื่องเงินช่วยเหลือกรณีว่างงาน และ การเลือกว่า จะรักษาสิทธิความคุ้มครองจากสำนักงานประกันสังคมต่อไปหรือไม่

1) สำหรับลูกจ้างที่มีการจ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคมมาแล้ว ไม่น้อยกว่า 6 เดือน ภายในระยะเวลา 15 เดือน ก่อนว่างงาน จะมีสิทธิได้รับความช่วยเหลือ สำหรับผู้ถูกเลิกจ้าง จะได้รับประโยชน์ทดแทนในอัตรา 50% ของค่าจ้าง ครั้งละไม่เกิน 180 วัน สำหรับผู้ลาออกจากงาน ได้รับในอัตรา 30% ของค่าจ้าง ครั้งละไม่เกิน 90 วัน ตามเงื่อนไขในการส่งเงินสมทบแต่ละกรณี โดยผู้ประกันตนจะต้องไปขึ้นทะเบียนหางานที่สำนักงานจัดหางานของรัฐ ภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ว่างงาน

2) ลูกจ้างที่ออกจากงาน จะยังคงได้รับความคุ้มครองจากสำนักงานประกันสังคมต่อไป อีก 6 เดือน นับจากวันที่ลาออกจากงาน โดยจะได้รับความคุ้มครองต่อ 4 กรณี คือ เจ็บป่วย คลอดบุตร ทุพพลภาพ และเสียชีวิต ตามเงื่อนไข ในการส่งเงินสมทบแต่ละกรณี และถ้าผู้ประกันตนประสงค์ที่จะอยู่ในระบบประกันสังคมต่อ ก็สามารถสมัครเป็นผู้ประกันตนตามมาตรา 39 ได้ตามเงื่อนไข คือ เคยนำส่งเงินสมทบมาแล้วไม่น้อยกว่า 12 เดือน และจะต้องสมัครภายใน 6 เดือน นับจากวันที่ลาออกจากงานและจะต้องจ่ายเงินสมทบในอัตราเดือนละ 432 บาท ได้รับความคุ้มครองทั้งหมด 6 กรณี คือ เจ็บป่วย คลอดบุตร ทุพพลภาพ เสียชีวิต สงเคราะห์บุตรและชราภาพ

“อุมาพันธุ์ เจริญยิ่ง“ ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนการเงินส่วนบุคคล ธนาคารกสิกรไทย  แนะคนที่สะสมเงินเข้าประกันสังคม ต้องอย่าลืมว่าคุณมีสิทธิที่จะได้รับเงินชดเชยกรณีว่างงาน

“แต่การเลิกจ้างนี้ ต้องไม่ได้เกิดจากทุจริตหรือก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรง  หลายคนดีใจมาก นึกว่า เงินเดือนแสน ได้ถึงเงินชดเชยเดือนละ 50,000 บาท  ที่จริงแล้วไม่ใช่  ก็ต้องบอกว่า ในส่วนอัตราค่าจ้าง จะคิดอัตราสูงสุดลิมิตอยู่ที่ 15,000 บาท  ซึ่งเป็นอัตราเดียวกันกับอัตราที่ใช้คำนวณเงินที่คุณส่งเงิน

สมทบในแต่ละเดือน  แนะว่าให้ไปทำการยื่นเรื่องขอเบิกเงินค่าชดเชยที่ประกันสังคม เพื่อใช้เป็นต้นทุนที่ใช้ในการหางาน เป็นหลักประกันว่าแต่ละเดือนมีเงินใช้จ่าย  ถึงแม้จะไม่มากนักก็ตาม  แต่ประโยชน์ที่ควรจะได้รับให้ถูกต้อง นั่นคือ จำนวนเงินค่าชดเชยที่พึงได้รับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน”

 2. ตรวจสุขภาพการเงิน

เสกสรรบอกว่าเมื่อว่างงาน แน่นอนว่ารายรับของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่รายจ่ายส่วนใหญ่จะยังคงอยู่  จึงจำเป็นต้องมีการตรวจเช็คข้อมูลทางการเงินของตนเองเป็นการด่วนว่า มีสินทรัพย์ หนี้สิน เงินลงทุน ภาระผูกพันอะไรอยู่บ้าง ยังมีแหล่งรายได้ที่ยังเหลืออยู่บ้างไหม และมีค่าใช้จ่ายต่างๆ ของตนเองและครอบครัวอยู่เท่าไร

สำหรับสินทรัพย์และเงินลงทุน ควรจัดกลุ่มออกเป็นสิ่งที่มีสภาพคล่องและไม่มีสภาพคล่อง เพื่อประเมินถึงความสามารถในการแปรเปลี่ยนเป็นเงินสด ให้สอดคล้องกับภาระค่าใช้จ่ายที่ยังคงเหลืออยู่ โดยจะต้องอัพเดทมูลค่าของทรัพย์สินเงินลงทุนให้เป็นมูลค่าปัจจุบัน ไม่ใช่ราคาต้นทุน

สำหรับค่าใช้จ่ายและการผ่อนชำระหนี้ต้อง ตรวจสอบว่าในแต่ละเดือนจะมีค่าใช้จ่ายอะไรที่จำเป็นต้องจ่ายบ้าง และค่าใช้จ่ายอะไรที่สามารถลดได้หากจำเป็น รวมถึงมูลค่าหนี้สินที่คงเหลืออยู่ว่ามีสถานะเท่าใด เพื่อให้ทราบถึงสุขภาพการเงินของคุณที่เป็นปัจจุบัน

สอดรับกับอุมาพันธุ์ที่มองว่าเมื่อตกงานถือว่าเป็นโอกาสอันดี ที่จะต้องสำรวจตัวเองว่า สุขภาพการเงินของเราเป็นอย่างไรบ้าง เพราะว่า ว่างงานในช่วงเศรษฐกิจตกสะเก็ดแบบนี้ จะได้เตรียมตัวเตรียมใจพร้อมว่า เราสามารถรับมือวิกฤติได้แค่ไหน

การตรวจสุขภาพการเงิน คือ การดูว่า ณ จุดนี้ เรามีความมั่งคั่งเป็นอย่างไร  เช็คว่า เราสะสมเงินทอง ของมีค่า มากน้อยแค่ไหน มีเงินสดอยู่เท่าไหร่ มีเงินลงทุนเท่าไหร่ ทรัพย์สินที่ดิน บ้าน รถ เครื่องประดับ หุ้น กองทุน เรามีอะไรบ้าง มูลค่าตลาดอยู่ที่เท่าไหร่  พอดูทรัพย์สินแล้ว ก็ต้องดูภาระว่า มีภาระหนี้สินอะไรบ้าง  ตัวไหนเยอะสุดๆ ทรัพย์สินที่มีคุ้มภาระหนี้ที่มีอยู่หรือไม่  ซึ่งนั่นก็คือ ความมั่งคั่งของเรานั่นเอง

“การตรวจสุขภาพยังทำให้รู้ด้วยว่า เรามีสัดส่วนการออม การลงทุน และภาระตัวไหนเยอะสุด มากไป หรือน้อยไป เพราะในบางครั้ง อาจจะมั่งคั่งเยอะ แต่สภาพคล่องน้อย เช่น ทรัพย์สินส่วนใหญ่เป็นที่ดิน ก็มีปัญหาสุขภาพการเงินได้ เพราะช่วงชีวิตสะดุด ไม่มีรายได้ แต่รายจ่ายยังคงมีอยู่ตลอด ก็อาจพบปัญหาขาดสภาพคล่องได้”

 3 รื้อปรับขยับการใช้เงิน

เสกสรรให้ข้อคิดว่า เมื่อตรวจสอบสถานะการเงินเรียบร้อยแล้ว คุณคงพอทราบว่าตัวเองพอมีความมั่นคงทางการเงินเพียงใด รายได้ที่ยังเหลือกับทรัพย์สินที่มีอยู่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายและหนี้สินหรือ ไม่ หากมีไม่เพียงพอหรือสามารถรองรับภาระค่าใช้จ่ายได้ไม่นาน ก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้เงินอย่างเร่งด่วน จะปรับมากหรือน้อยก็ขึ้นกับระดับความจำเป็น สิ่งที่ต้องลดลงก่อนเป็นอันดับแรก

ได้แก่ รายจ่ายฟุ่มเฟือย เช่น ค่าใช้จ่ายเพื่อสันทนาการ ท่องเที่ยว ชอปปิ้ง ซื้อเสื้อผ้า ต้องลดให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมตามสถานภาพปัจจุบัน

ต่อมาคือการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ชีวิต จ่ายให้น้อยลงสำหรับสิ่งจำเป็น เช่น ลดการทานอาหารนอกบ้านหรือมีราคาแพงให้น้อยลง สำหรับค่าใช้จ่ายที่ไม่ควรลดหรือเลือกลดเป็นอันดับท้ายๆ คือ ค่าใช้จ่ายสำหรับหนี้สินที่ลดแล้วจะกระทบต่อเครดิตและความน่าเชื่อถือของตัว คุณ เช่น ค่าผ่อนบ้าน ผ่อนรถ การค้างชำระหนี้บัตรเครดิตมากกว่าที่กำหนด เป็นต้น

สิ่งที่อุมาพันธุ์แนะนำเพิ่มเติมคือ  คนตกงานควรจะใช้นโยบายรัดเข็มขัด ปรับการใช้เงิน  สิ่งจำเป็นของคนตกงานคือควรจะจดบัญชีรับจ่าย จะได้รู้ว่า ค่าใช้จ่ายตัวไหนเป็นค่าใช้จ่ายหลัก หรืออาจเป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น

“ในช่วงนี้ไม่ต้องเดินทางไปไหนแล้ว  ค่าใช้จ่ายด้านพาหนะก็สามารถที่จะปรับลดลงได้  ค่าใช้จ่ายด้านอาหารการกิน แทนที่จะกินข้าวนอกบ้านให้สิ้นเปลืองและเสียสุขภาพ  ก็เป็นโอกาสที่จะแสดงฝีมือ ทำอาหารทานเอง  ดีไม่ดี อาจพบพรสวรรค์ของตัวเอง สามารถนำมาเป็นอาชีพเสริมได้ด้วย

นอกจากนี้ ค่าใช้จ่ายในส่วนของสันทนาการ เสื้อ ผ้า หน้า ผม ก็ควรที่จะปรับลดลง  พอห้างเซลล์  ก็ไม่ต้องรีบกระโจนใส่ เพราะถ้าเผลอรูดบัตรไป เดือนหน้าไม่มีเงินเดือนเข้ามาช่วยจ่ายแล้ว  หลักๆ คือต้องระวังการใช้เงิน”

 4.เคลียร์เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ

เสกสรร อธิบายว่า เงินในกองทุนสำรองเลี้ยงชีพจะแบ่งออกเป็น 4 ส่วน คือ เงินสะสม (ที่สมาชิกจ่ายเข้ากองทุน) เงินสมทบ (ที่นายจ้างจ่ายให้) ผลประโยชน์เงินสะสม  และผลประโยชน์เงินสมทบ (สิ่งที่งอกเงยจากการลงทุน)

เงินที่เป็นสิทธิของคุณในฐานะสมาชิกกองทุนสำรองเลี้ยงชีพแน่นอนคือ เงินสะสมและผลประโยชน์เงินสะสม ส่วนเงินสมทบและผลประโยชน์เงินสมทบ จะได้รับก็ต่อเมื่อคุณปฏิบัติตามเงื่อนไขของกองทุน เช่น มีอายุงานถึงเกณฑ์ที่กำหนด เมื่อคุณออกจากงานจะมีทางเลือกคือ รับเงินก้อน โดยถือว่าเป็นการลาออกจากระบบกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ หรือไม่รับเงินก้อนนี้ โดยคงเงินไว้ในระบบกองทุนสำรองเลี้ยงชีพก่อน เพื่อรอโอนย้ายไปยังกองทุนสำรองใหม่ของบริษัทนายจ้างในอนาคต

ข้อพึงระวังคือ หากคุณลาออกจากกองทุนโดยที่ยังไม่เกษียณอายุ คุณอาจจะเสียผลประโยชน์จากเงินสมทบที่จะได้รับไม่เต็มจำนวน อีกทั้ง เงินที่ได้รับจากกองทุนในส่วนของเงินสมทบและผลประโยชน์ของเงินสะสม และเงินสมทบจะต้องถูกหักภาษี ตามเงื่อนไขเรื่องสิทธิประโยชน์ทางภาษี สำหรับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพด้วย

เรื่องนี้ อุมาพันธุ์ บอกว่าคนที่มีเงินสะสมในกองทุนสำรองเลี้ยงชีพมีสองทางเลือก ซึ่งต้องชั่งน้ำหนักดูว่า ควรเลือกทางเลือกไหน  ทางเลือกที่ 1 คงเงินไว้ในกองทุนต่อไป จนกว่าจะได้งานใหม่  ค่อยย้ายกองทุนไปที่กองทุนของที่ทำงานใหม่ หรือทางเลือกที่ 2 เอาเงินออกจากกองทุน เพื่อนำมาใช้จ่าย

ส่วนทางเลือกที่ 1 หรือ 2 ดีกว่ากัน ก็ต้องบอกว่า ขึ้นอยู่กับสุขภาพทางการเงินของคุณ  และโอกาสที่คาดว่า จะหางานใหม่ได้เมื่อไหร่  เพราะถ้าเลือกทางเลือกที่ 1 ก็ต้องแจ้งกับฝ่ายทรัพยากรบุคคลว่า คุณมีความประสงค์จะคงเงินไว้ ซึ่งมีค่าใช้จ่ายประมาณ 650 บาท ต่อปี

ทางเลือกนี้ คุณจะได้ออมอย่างต่อเนื่อง ไม่ได้เอาเงินออกจากกองทุน เก็บก้อนนี้ไว้ใช้ในยามเกษียณ

ทางเลือกที่สอง เอาเงินออกจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพเลย  ซึ่งทางเลือกนี้ ต้องเสียภาษี  โดยสามารถแยกยื่นได้  หลักคือ ดูที่อายุงานว่า ถ้าน้อยกว่า 5 ปี จะไม่ได้สิทธิหักลดหย่อนภาษีเลย

แต่ถ้ามากกว่า 5 ปี รัฐให้สิทธิลดหย่อนภาษี  โดยหักลดหย่อนขั้นที่ 17,000 บาท คูณจำนวนปีตามอายุงาน หักขั้นที่ 2 หักลดหย่อนได้อีก 50% ของเงินก้อนหลังหักลดหย่อนขั้นที่ 1  เหลือเท่าไหร่ ก็ต้องนำเงินก้อนนี้ไปเสียภาษี

 5.ถนอมเงินก้อนที่ได้มา

เสกสรร เตือนว่า ถ้าตกงาน เงินก้อนที่ได้มาอย่าเพิ่งรีบใช้ หรือนำไปลดหนี้   คนส่วนใหญ่จะคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดสำหรับการจัดการเงินก้อนนี้ ก็คือ การเอาไปลดหนี้ เพื่อลดภาระดอกเบี้ยจ่าย

แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่สำคัญที่สุด คือ การจัดสรรเงินให้เพียงพอต่อการดำรงชีพตามปกติ เพียงพอต่อการจ่ายคืนหนี้ได้ตามกำหนด

โดยต้องคิดออกมาให้ได้ว่าค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพรวมค่าผ่อนบ้าน ผ่อนรถ และชำระบัตรเครดิตในแต่ละเดือนเป็นเท่าใด

จากนั้นก็ต้องกันเงินสำรองส่วนนี้ให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรกประมาณ 6-8 เท่า เพื่อเป็นหลักประกันว่า ยามว่างงานคุณจะยังสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติไปอีกอย่างน้อย 6-8 เดือน จนกว่าจะได้งานใหม่ และเมื่อกันเงินส่วนนี้แล้วยังมีเงินก้อนเหลือ จึงค่อยพิจารณาว่าจะจัดการอย่างไรดี

ส่วน อุมาพันธุ์ เสริมว่าบางคนทำงานมานาน ได้รับเงินชดเชยตามอายุงาน  เป็นเงินก้อน  หรือมีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จจากกองทุนประกันสังคม   ก็ต้องบอกว่า อย่าเพิ่งผลีผลามนำเงินก้อนนั้นไปใช้จ่าย  ควรเก็บเป็นเงินก้นถุงสำรองไว้เผื่อฉุกเฉิน

ปกติเงินเผื่อฉุกเฉินควรมีอย่างน้อย 3-6 เท่าของค่าใช้จ่ายรายเดือน เผื่อในช่วงที่เราตกงาน และอยู่ในช่วงหางานใหม่  แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ต้องบอกว่า ควรมีเงินสำรองเผื่อฉุกเฉินเผื่อไว้อย่างน้อย 6 เดือนถึงหนึ่งปี เลยทีเดียว

ดังนั้น เงินก้อนนี้ ควรกันเก็บไว้เป็นเงินสำรองเผื่อฉุกเฉินให้เพียงพอก่อนที่จะนำไป ใช้จ่าย  โดยอาจจะเก็บในรูปของเงินฝากธนาคาร หรือกองทุนรวมตลาดเงิน กองทุนรวมตราสารหนี้ระยะสั้น

 6.มองหางานใหม่

เมื่อว่างงานคนส่วนมากจะเร่งหางานใหม่ให้ได้เร็วที่สุด แต่กลายเป็นว่า แม้ได้งานใหม่กลับทำได้ไม่นานก็ลาออกอีก เพราะยังไม่ใช่งานที่ชอบ ไม่เหมาะสมกับตัว หรือทำไปก็ไม่มีความสุข  เสกสรรบอกว่าในโลกแห่งความเป็นจริง น้อยคนนักที่จะได้ทำงานที่ตนเองชอบจริงๆ  การจะประเมินว่าคนคนหนึ่งจะทำงานที่หนึ่งได้นานแค่ไหน ขึ้นกับเหตุผลของความพอใจใน 3 เรื่องด้วยกัน คือ เนื้อหางาน รายได้ และ ผู้ร่วมงาน

ความพอใจในเนื้อหางาน หมายถึง ความชื่นชอบภูมิใจในงานที่ทำตำแหน่งที่ได้รับ ชั่วโมงที่ต้องทำงาน และความเชี่ยวชาญในงานที่ทำ รายได้ หมายถึง จำนวนเงินที่ได้รับ ความถี่หรือความสม่ำเสมอของรายได้ ผู้ร่วมงานหมายถึง เพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูกน้อง หรือบุคคลนอกบริษัทที่ต้องติดต่อประสานงานด้วย เป็นต้น หากใครมีความพึงพอใจหรือรับได้ต่อสิ่งเหล่านี้อย่างน้อย 2 ใน 3 อย่าง ก็จะสามารถทำงานนั้นได้อย่างยาวนาน

อุมาพันธุ์ ให้ข้อคิดว่า”ในวิกฤติย่อมมีโอกาส”  อย่ามัวรอช้า  ควรมองหางานใหม่ในทันทีไม่ต้องรีรอ   ช่องทางการสมัครงานมีได้หลากหลายผ่านเว็บไซต์ของบริษัทต่างๆ หรือ ผ่านเว็บไซต์ของบริษัทจัดหางาน

ยิ่งในช่วงนี้ มีการออกบูธของบริษัทจัดหางานตามศูนย์ประชุม หรือตามห้าง ก็ควรคอยดูจังหวะติดตาม ข้อมูลข่าวสาร การเปิดรับสมัคร  เพราะคุณมีโอกาสได้เข้าเจอะเจอกับพนักงานฝ่ายทรัพยากรบุคคลโดยตรง หากมีข้อ สงสัยของลักษณะงานจะได้สอบถามให้เข้าใจ  หลายที่มีการสอบข้อเขียนก่อนการสอบสัมภาษณ์ ช่วงที่ว่างนี้ เดินสายสอบข้อเขียน สอบภาษาให้เรียบร้อย ก็เป็นตัวช่วยที่ทำให้ใบสมัครและประวัติของเราน่าสนใจ

7.ปัดฝุ่นเรซูเม

“เรซูเมดีมีชัยไปกว่าครึ่ง” นั่นเป็นสิ่งที่อุมาพันธุ์บอก

บางคนไม่ได้อัพเดทเลย ก็ควรนำมาเติม หรืออัพเดทว่า งานล่าสุดเราทำอะไร  อยู่ในตำแหน่งไหน  มีหน้าที่รับผิดชอบอะไรบ้าง  ที่ผ่านมาวุฒิการศึกษาเปลี่ยนรึเปล่า  ไปร่ำเรียนอะไรเพิ่มมา หรือผ่านคอร์สอบรมพิเศษ ที่ทำให้เรามีทักษะที่น่าสนใจ   รูปถ่ายปัจจุบันก็สำคัญ  รูปเก่า ทรงผมเก่า เชย ถ่ายมานานมากแล้ว ก็ได้เวลาไปปรับปรุงใหม่  ปรับลุคให้ดูทันสมัย ภูมิฐาน ถ่ายใหม่

ส่วนเสกสรรเห็นว่าเรซูเม เป็นเอกสารชิ้นแรกที่ทำให้ที่ทำงานใหม่จะรู้จักคุณ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องให้ข้อมูลครบ และให้เขารู้จักคุณให้มากที่สุด โดยเฉพาะข้ อมูลเพื่อบอกว่าคุณมีความเหมาะสมกับตำแหน่งงานที่สมัครมากเพียงใด เพื่อให้ได้รับการพิจารณา

นอกจากประวัติส่วนตัว ประวัติการศึกษา ประวัติการทำงานที่เป็นข้อเท็จจริงแล้ว จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องใส่รายละเอียดของประสบการณ์ ความสำเร็จของงานในอดีต โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งงานใหม่ที่สมัครเข้าทำงาน เพื่อให้เห็นถึงความพร้อม และความสามารถที่จะเข้าทำงานใหม่ได้ทันที

“ทุกวันนี้บริษัทต่างๆ ต้องการคนที่เข้าไปแล้วทำงานได้ทันที ใช้เวลาการเรียนรู้งานให้น้อยที่สุด และสิ่งที่ขาดไม่ได้อีกอย่างก็คือ ประวัติการฝึกอบรม หลักสูตรพิเศษต่างๆ โดยเฉพาะหลักสูตรเกี่ยวกับการพัฒนาศักยภาพการทำงาน การเป็นผู้บริหาร การเจรจาต่อรอง การนำเสนอต่างๆ  เพราะเป็นสิ่งที่ช่วยแสดงถึงศักยภาพของคุณได้อีกทาง”

 8.ใช้เวลานี้พัฒนาตัวเอง

ในช่วงเวลาที่ตกงาน  เสกสรรมองว่าคือช่วงเวลาทองที่หาไม่ได้ หากคุณยังทำงานประจำอยู่  ในระหว่างหางานใหม่ที่เหมาะสม เพื่อไม่ให้ปล่อยเวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ก็ควรมีการพัฒนาตนเอง โดยเฉพาะทักษะด้านการสื่อสารในภาษาต่างประเทศ ฟัง พูด อ่าน เขียน และการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งกลายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำงานทุกอย่างไปแล้ว

นอกจากนั้น ก็เป็นการพัฒนาเพื่อเพิ่มศักยภาพด้านวิชาชีพตามความจำเป็นในสายงานที่ทำอยู่ ตาม หรือสนใจเข้าไปทำ เช่น การเข้าอบรมเพื่อให้รู้ถึงกฎหมายใหม่ๆ ที่เกี่ยวข้องกับงาน รวมถึงการอบรมหลักสูตรต่างๆ และเข้าสอบใบอนุญาตต่างๆ ที่คิดว่าจำเป็นต่อการทำงานในอนาคต

อุมาพันธุ์ ก็เห็นว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาว่างที่ไม่ควรปล่อยไปให้เปล่าประโยชน์  โอกาสในการหาความรู้เพิ่มเติม ที่มีอยู่ฟรี มีเต็มไปหมด เช่น การเข้าเว็บไซต์ของหน่วยงานต่างๆ การจัดเสวนา หรือเข้าอบรมหลักสูตรฝึกอบรมของตลาดหลักทรัพย์ก็น่าสนใจ  เติมทักษะใหม่ๆ ให้ตนเอง ทันสมัย หรือเข้าเรียนภาษาให้คล่องมากขึ้นทั้งภาษาอังกฤษ และภาษาจีนก็ดี

ใครที่ทำงานอยู่ในแวดวงการเงิน ที่ต้องมีใบอนุญาตต่างๆ ช่วงนี้ ก็เป็นช่วงดีที่มีเวลาอ่านหนังสือ ไปสอบใบอนุญาตผู้ติดต่อผู้ลงทุน เพื่อขายกองทุนรวม ขายหุ้น ขายตราสารหนี้  หรือสอบใบอนุญาตประกันชีวิต เพื่อที่จะเป็นคุณสมบัติเสริมที่ดีในการสมัครงาน หรืออาจเป็นอาชีพใหม่ที่น่าสนใจแทนอาชีพเดิมได้

 9.ผันตัวเป็นฟรีแลนซ์&จับงานพาร์ทไทม์

สิ่งหนึ่งที่มนุษย์เงินเดือนทุกคนใฝ่ฝัน ก็คือ การอยากทำงานที่มีอิสระ เป็นเจ้านายตนเอง ไม่ต้องคอยเป็นลูกจ้างใคร แต่เสกสรรมองว่า ในความเป็นจริงมีมนุษย์เงินเดือนเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ที่ “กล้า” ลาออกจากงานประจำมาทำงานอิสระเหล่านี้ ด้วยเหตุผลหลักคือเรื่องความมั่นคงของรายได้ ที่มักไม่เท่ากับการเป็นพนักงานกินเงินเดือน

ดังนั้น ช่วงเวลาว่างงานนี้คือโอกาสอันดี สำหรับการทดลองทำในสิ่งที่ชื่นชอบ อยากทำและมีรายได้ให้ตนเอง โดยเริ่มจาก บงานพาร์ทไทม์หรือฟรีแลนซ์ที่ตนเองถนัดหรือมีความเชี่ยวชาญ ก่อน ไม่แน่ว่าคุณอาจพบหนทางสว่างในอาชีพ และไม่ต้องกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนเลยก็เป็นได้

อุมาพันธุ์ บอกว่า สภาพเศรษฐกิจแบบนี้งาน full time อาจจะหายาก  แต่ถ้าทำเป็นพาร์ทไทม์ หรือรับเป็นฟรีแลนซ์ ก็เป็นโอกาสที่น่าสน รับงานแล้วกลับมาทำที่บ้าน ก็ลดค่าใช้จ่ายลงได้ งานรับเป็นที่ปรึกษา หรือโครงการต่างๆ ก็เป็นโอกาสในการรับเงินก้อน   นอกจากนี้ งานขายตรง ก็เป็นโอกาสที่ไม่เลว บางทีคุณอาจจะเจอพรสวรรค์ของตนเองก็ได้  ไม่ว่าจะเป็นการขายสินค้า หรือการขายประกันชีวิต  ซึ่งถ้าประสบความสำเร็จในการขาย อาจกลายมาเป็นอาชีพประจำของคุณในที่สุด

10.ถือโอกาสชาร์จแบตให้ตัวเอง

เสกสรร อยากให้คิดว่าช่วงว่างงานนี้คือ ช่วงพักร้อนของชีวิต ที่ไม่ต้องเร่งรีบ ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องมีคำสั่ง ไม่ต้องอดทนกับสิ่งที่คุณไม่อยากเจอ  ปล่อยใจให้สบายๆ เลือกให้รางวัลชิ้นใหญ่กับชีวิตแบบเต็มที่  ไม่ว่าจะเป็นการไปท่องเที่ยวในที่ที่อยากไปมานานแต่ไม่มีโอกาสได้ไป การใช้ชีวิตกับครอบครัวอย่างเต็มที่ เดินสายพบปะสังสรรค์ ญาติที่ห่างหาย เพื่อนฝูง หรือผู้ร่วมงานเก่าๆ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิต รับฟังความคิดเห็นหรือข้อมูลจากคนอื่น ไม่แน่คุณอาจได้งานใหม่ที่รอคอยมานานจากคนรอบกายเหล่านี้ก็ได้ ใครจะรู้

หลายคนที่ไม่เคยได้หยุดพัก ทำงานหนักมาตลอด อุมาพันธุ์แนะให้ใช้ช่วงนี้เป็นโอกาสดีที่จะหยุดพักผ่อน  ผ่อนคลายสมองตามแหล่งท่องเที่ยวที่สงบ

หรือโอกาสในการเดินสายทำบุญ ปฏิบัติธรรมก็ไม่เลว สุขกายและได้สุขใจขึ้นด้วย

“ใครที่เคยเอาแต่นั่งทำงาน จนพุงเป็นห่วงยางเต็มไปหมด ก็เป็นโอกาสดี ในการเข้าฟิตเนส ออกกำลังกาย  หรือการไปวิ่งตามสวนลุม ก็ทำให้ได้โอกาส

สูดอากาศตอนเช้าที่สดใส  ใช้ช่วงว่างมีเวลาจัดข้าวของให้เข้าที่ จัดระเบียบชีวิตของตนเอง  ให้นาฬิกาในร่างกายเราได้หยุดพัก เติมเต็มพลังให้เต็มที่ เวลาไปสัมภาษณ์งานจะได้ไปพร้อมกับความสดใส และความพร้อมที่จะลุยกับงานใหม่ต่อไป”

เห็นมั้ยว่า คนตกงานยังมีอะไรให้จัดการอีกมากมายหลายสิ่ง หวังว่าข้อคิดของเสกสรรและข้อแนะนำของอุมาพันธุ์ จะทำให้คนตกงานและคนที่ส่อเค้าว่าอาจจะตกงาน  พอจะมีเข็มทิศให้สำหรับชีวิตที่ตกงาน

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ออกพระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 โดยมีหลักเกณฑ์ที่สำคัญคือ ผู้รับมรดกต้องเสียภาษีสำหรับทรัพย์มรดกที่ได้รับเฉพาะส่วนที่เกิน 100 ล้านบาท โดยเสียในอัตราร้อยละ 10 แต่ในกรณีที่ผู้รับมรดกเป็นบุพการีหรือผู้สืบสันดานให้เสียในอัตราร้อยละ 5

ในการนี้ได้แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากรมาตรา 42 มาตรา 48 และมาตรา 50 โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 40) พ.ศ.2558 ให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติดังกล่าวข้างต้นโดยมีหลักเกณฑ์การแก้ไขที่สำคัญคือ เงินได้จากการโอนกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครองในอสังหาริมทรัพย์โดยไม่มีค่าตอบแทนให้แก่บุตรชอบด้วยกฎหมาย เงินได้ที่ได้รับจากการอุปการะโดยหน้าที่ธรรมจรรยาหรือจากการให้โดยเสน่หาตามประเพณีได้รับยกเว้นเฉพาะในส่วนที่ไม่เกินสิบล้านหรือยี่สิบล้านบาทแล้วแต่กรณี

ทั้งนี้ ให้มีผลตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 เป็นต้นไป

ที่มา : ธรรมนิติ

เมื่อวันที่ ๒๘ กันยายน ๒๕๕๐ พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. ๒๕๕๐ มีผลใช้บังคับ กฎหมายฉบับนี้ส่งผลกระทบต่อเจ้าของสถานประกอบการทั่วไปและหน่วยงานของรัฐจะต้องรับคนพิการเข้าทำงาน ทั้งนี้ ตามจำนวนที่กำหนดโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

และเมื่อวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานได้ออกกฎกระทรวงกำหนดจำนวนคนพิการที่นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐจะต้องรับเข้าทำงาน และจำนวนเงินที่นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการจะต้องนำส่งเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ โดยประกาศนี้มีผลใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนด ๑๘๐ วัน นับแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป คือ วันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เป็นต้นไป

ตามสาระสำคัญของกฎกระทรวงดังกล่าว มีผลกระทบต่อนายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการ ดังนี้

๑. นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการทั่วไปที่มีลูกจ้างตั้งแต่ ๑๐๐ คนขึ้นไปให้รับคนพิการที่สามารถทำงานได้ไม่ว่าจะอยู่ตำแหน่งใดในอัตราส่วนลูกจ้าง ๑๐๐ คนต่อคนพิการ ๑ คน เศษของลูกจ้าง ๑๐๐ คน หากเกิน ๕๐ คนจะต้องรับคนพิการเพิ่มอีก ๑ คน

๒. การนับจำนวนลูกจ้างจะต้องนับทุกวันที่ ๑ ตุลาคมของแต่ละปี หากนายจ้างหรือเจ้าของสถานประการใด มีสำนักงานสาขาในจังหวัดเดียวกัน ให้นับจำนวนลูกจ้างของทุกสาขาในจังหวัดนั้นเข้าด้วยกัน

๓. หากนายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการผู้ใดไม่รับคนพิการเข้าทำงาน จะต้องส่งเงินเข้ากองทุนส่งเสริมคนพิการและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการเป็นรายปี โดยคำนวณจากอัตราต่ำสุดของอัตราค่าจ้างขั้นต่ำของอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานที่ใช้บังคับหลังสุดในปีก่อนที่มีหน้าที่ส่งเงินเข้ากองทุนดังกล่าว คูณด้วยสามร้อยหกสิบห้า และคูณด้วยจำนวนคนพิการที่ไม่ได้รับเข้าทำงาน ตัวอย่างเช่น หากนายจ้างรายหนึ่งมีลูกจ้าง ๑๖๐ คน ตามกฎหมายคนพิการนี้ นายจ้างจะต้องรับลูกจ้างคนพิการ ๒ คนเข้าทำงาน หากนายจ้างไม่รับเข้าทำงาน นายจ้างจะต้องจ่ายเงินเข้ากองทุนฯ เป็นเงินจำนวน ๓๐๐ คูณด้วย ๓๖๕ คูณด้วย ๒ เท่ากับนายจ้างต้องจ่ายเงินเข้ากองทุนฯ จำนวน ๒๑๙,๐๐๐ บาทต่อปี เป็นต้น

๔. การชำระเงินนั้น นายจ้างสามารถชำระเป็นเงินสด หรือเช็คขีดคร่อม หรือธนาณัติสั่งจ่ายกองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ โดยส่งต่อสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ หรือสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดที่สถานประกอบการตั้งอยู่ ภายในวันที่ ๓๑ มกราคมของแต่ละปี

๕. นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการส่งเงินเข้ากองทุนฯ ล่าช้า หรือส่งเงินไม่ครบถ้วน นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการนั้นให้เสียอัตราดอกเบี้ยร้อยละ ๗.๕ ต่อปี ของจำนวนเงินที่ยังไม่ได้ส่งเข้ากองทุนฯ แต่ไม่มีความรับผิดในทางอาญาแต่อย่างใด

๖. นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการซึ่งรับคนพิการเข้าทำงานมีสิทธิได้รับยกเว้นภาษีโดยสามารถนำเงินที่จ่ายไปเป็นค่าจ้างคนพิการ หรือจัดสิ่งอำนวยความสะดวกให้คนพิการเข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้นั้นมาหักเป็นค่าใช้จ่ายในการคำนวณกำไรสุทธิหรือขาดทุนสุทธิเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาหรือเสียภาษีเงินได้นิติบุคคลได้

๗. สัญญาจ้างคนพิการนั้น จะต้องมีระยะเวลาขั้นต่ำไม่น้อยกว่า ๑ ปี

เมื่อพิจารณาจากหลักเกณฑ์ทางกฎหมายที่ผู้เขียนได้กล่าวไว้แล้ว ก่อนอื่นจะต้องเข้าใจ ก่อนว่า คำว่า “คนพิการ” ตามความหมายของกฎหมายนี้เป็นอย่างไร ซึ่งตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการนั้น นิยามความหมายของคำว่า “คนพิการ” ไว้ว่า “ บุคคลซึ่งมีข้อจำกัดในทางปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวัน หรือเข้าไปมีส่วนร่วมในสังคม เนื่องจากมีความบกพร่องทางการเห็น การได้ยิน การเคลื่อนไหว การสื่อสาร จิตใจ อารมณ์ สติปัญญา การเรียนรู้ หรือความบกพร่องอื่นใด ประกอบกับมีอุปสรรคในด้านต่างๆ และมีความจำเป็นเป็นพิเศษที่จะต้องได้รับความช่วยเหลือด้านหนึ่งด้านใด เพื่อให้สามารถปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือเข้าไปมีส่วนร่วมทางสังคมได้อย่างบุคคลทั่วไป ทั้งนี้ ตามประเภทและหลักเกณฑ์ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ประกาศกำหนด” ซึ่งประเภทและหลักเกณฑ์ที่รัฐมนตรีฯ กำหนดมีรายละเอียด ดังนี้

ข้อ ๑. ให้กำหนดประเภทความพิการ ดังนี้

(๑) ความพิการทางการเห็น

(๒) ความพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย

(๓) ความพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย

(๔) ความพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม หรือออทิสติก

(๕) ความพิการทางสติปัญญา

(๖) ความพิการทางการเรียนรู้

ข้อ ๒. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางการเห็น ได้แก่

(๑) ตาบอด หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องในการเห็น เมื่อตรวจ วัดการเห็นของสายตาข้างที่ดีกว่าเมื่อใช้แว่นสายตาธรรมดาแล้ว อยู่ในระดับแย่กว่า ๓ ส่วน ๖๐ เมตร (๓/๖๐) หรือ ๒๐ ส่วน ๔๐๐ ฟุต (๒๐/๔๐๐) ลงมาจนกระทั่งมองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่าง หรือมีลานสายตาแคบกว่า ๑๐ องศา

(๒) ตาเห็นเลือนราง หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องในการเห็นเมื่อตรวจวัดการเห็นของสายตาข้างที่ดีกว่า เมื่อใช้แว่นสายตาธรรมดาแล้ว อยู่ในระดับตั้งแต่ ๓ ส่วน ๖๐ เมตร (๓/๖๐) หรือ ๒๐ ส่วน ๔๐๐ ฟุต (๒๐/๔๐๐) ไปจนถึงแย่กว่า ๖ ส่วน ๑๘ เมตร (๖/๑๘) หรือ ๒๐ ส่วน ๗๐ ฟุต (๒๐/๗๐) หรือมีลานสายตาแคบกว่า ๓๐ องศา

ข้อ ๓. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย ได้แก่

(๑) หูหนวก หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องในการได้ยินจนไม่สามารถรับข้อมูลผ่านทางการได้ยิน เมื่อตรวจการได้ยิน โดยใช้คลื่นความถี่ที่ ๕๐๐ เฮิรตซ์ ๑,๐๐๐ เฮิรตซ์ และ ๒,๐๐๐ เฮิรตซ์ ในหูข้างที่ได้ยินดีกว่าจะสูญเสียการได้ยินที่ความดังของเสียง ๙๐ เดซิเบลขึ้นไป

(๒) หูตึง หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องในการได้ยิน เมื่อตรวจวัดการได้ยิน โดยใช้คลื่นความถี่ที่ ๕๐๐ เฮิรตซ์ ๑,๐๐๐ เฮิรตซ์ และ ๒,๐๐๐ เฮิรตซ์ ในหูข้างที่ได้ยินดีกว่าจะสูญเสียการได้ยินที่ความดังของเสียงน้อยกว่า ๙๐ เดซิเบลลงมาจนถึง ๔๐ เดซิเบล

(๓) ความพิการทางการสื่อความหมาย หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องทางการสื่อความหมาย เช่น พูดไม่ได้ พูดหรือฟังแล้วผู้อื่นไม่เข้าใจ เป็นต้น

ข้อ ๔. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย ได้แก่

(๑) ความพิการทางการเคลื่อนไหว หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องหรือการสูญเสียความสามารถของอวัยวะในการเคลื่อนไหว ได้แก่ มือ เท้า แขน ขา อาจมาจากสาเหตุอัมพาต แขน ขา อ่อนแรง แขน ขาขาด หรือภาวะเจ็บป่วยเรื้อรังจนมีผลกระทบต่อการทำงานมือ เท้า แขน ขา

(๒) ความพิการทางร่างกาย หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีความบกพร่องหรือความผิดปกติของศีรษะ ใบหน้า ลำตัว และภาพลักษณ์ภายนอกของร่างกายที่เห็นได้อย่างชัดเจน

ข้อ ๕. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม หรือออทิสติก ได้แก่

(๑) ความพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากความบกพร่องหรือความผิดปกติทางจิตใจหรือสมองในส่วนของการรับรู้ อารมณ์ หรือความคิด

(๒) ความพิการออทิสติก หมายถึง การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรม

ในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากความบกพร่องทางพัฒนาการด้านสังคม ภาษาและการสื่อความหมาย พฤติกรรมและอารมณ์ โดยมีสาเหตุมาจากความผิดปกติของสมอง และความผิดปกตินั้นแสดงก่อนอายุ ๒ ปีครึ่ง ทั้งนี้ ให้รวมถึงการวินิจฉัยกลุ่มออทิสติกสเปกตรัมอื่น ๆ เช่น แอสเปอเกอร์ (Asperger)

ข้อ ๖. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางสติปัญญา ได้แก่ การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม ซึ่งเป็นผลมาจากการมีพัฒนาการช้ากว่าปกติ หรือมีระดับเชาว์ปัญญาต่ำกว่าบุคคลทั่วไป โดยความผิดปกตินั้นแสดงก่อนอายุ ๑๘ ปี

ข้อ ๗. หลักเกณฑ์กำหนดความพิการทางการเรียนรู้ ได้แก่ การที่บุคคลมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวัน หรือการเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคมโดยเฉพาะด้านการเรียนรู้ ซึ่งเป็นผลมาจากความบกพร่องทางสมอง ทำให้เกิดความบกพร่องในด้านการอ่านการเขียน การคิดคำนวณ หรือกระบวนการเรียนรู้พื้นฐานอื่นในระดับความสามารถที่ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานตามช่วงอายุและระดับสติปัญญา

เมื่อเข้าใจว่า อะไรคือคนพิการแล้ว ก็ถึงคราวที่นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการที่มีลูกจ้างตั้งแต่ ๑๐๐ คนขึ้นไป จะต้องตัดสินใจว่า จะเลือกวิธีว่าจ้างคนพิการเข้ามาทำงานเป็นลูกจ้าง หรือเลือกที่จะส่งเงินเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการดี เพราะหากพิจารณาจากจำนวนเงินแล้วเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย แต่ถ้านายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการเลือกว่าจ้างคนพิการเข้ามาทำงานแล้ว น่าจะได้ประโยชน์มากกว่าการจ่ายเงินเข้ากองทุนฯ เนื่องจากนายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการจะได้ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการโดยให้คนพิการมีงานทำแล้วยังจะได้ได้แรงงานจากคนพิการมาใช้ในการประกอบธุรกิจ และยังถือว่าเป็นการทำบุญกุศลอีกด้วย

ที่มา ธรรมนิติ